آیا قرار گرفتن در معرض خشونت رسانه ای پرخاشگری را افزایش می دهد ؟

اين واقعيت سؤال بسيار مهمى را پيش مى آورد كه روان شناسان اجتماعى دهه هاى زيادى آن را مطالعه كرده اند : آيا قرار گرفتن در معرض چنين مواردى ،پرخاشگرى در كودكان يا بزرگسالان را افزايش مى دهد ؟ عملاً ، صدها تحقيق انجام گرفته است تا اين احتمال را بسنجد ، و نتايج روشن به نظر مى رسد :

قرار گرفتن در معرض خشونت رسانه اى ممكن است در واقع يكى از عوامل كمك كننده به سطوح بالاى خشونت در كشورهايى باشد كه تعداد زيادى از مردم در آن كشورها چنين برنامه هايى را تماشا مى كنند .

در واقع ، در يك خلاصه ى اخير از يافته هاى پژوهشى در اين حيطه ، متخصصان برجسته ى اين موضوع نتايج اساسى زير را ارايه كرده اند :

  • تحققيات درباره ى قرار گرفتن در معرض خشونت تلويزيونى ، سينمايى ، بازى هاى ويدئويى ، و موسيقى خشن نشان مى دهد كه اين گونه برنامه ها به طور معنى دارى احتمال افزايش رفتارهاى پرخاشگرانه و خشن را در افرادى كه در معرض آنها قرار مى گيرند ، بالا مى برد .
  • چنين اثراتى ماهيتاً هم كوتاه مدت هستند و هم دراز مدت .
  • مقدار اين اثرات زياد است – حداقل به زيادى اثرات پزشكى مختلف كه جامعه ى پزشكى آنها را مهم تلقى مى كند ( مثلاً ، اثر آسپرين بر حمله ى قلبى ).

نظرات روانشناسان اجتماعی در مورد اثرات خشونت رسانه ای

به عبارت ديگر ، متخصصان صاحب نام روان شناسى اجتماعى در زمينه ى اثرات خشونت رسانه اى اتفاق نظر دارند كه اين اثرات واقعى ، ديرپا و مهم هستند – اثراتى با تلويحات مهمى براى اجتماع و براى ايمنى و رفاه ميليون ها افرادى كه هر ساله قربانى اعمال پرخاشگرانه مى شوند .

چه نوع تحقيقاتى اين متخصصان را به چنين نتايج تكان دهنده اى مى رساند ؟

به طور خلاصه ، اين ها تحقيقاتى است كه همه ى روش هاى اصلى شناخته شده براى روان شناسان اجتماعى را به كار برده اند . به عنوان مثال ، در تحقيقات كوتاه مدت آزمايشگاهى ، كودكان يا بزرگسالان يا فيلم هاى خشونت آميز و برنامه هاى خشن تلويزيونى را تماشا مى كردند يا شكل هاى بدون خشونت آنها را ؛ بعد تمايل آنها به پرخاشگرى كردن نسبت به ديگران اندازه گيرى مى شد . به طور كلى ، نتايج چنين آزمايش هايى سطوح بالاترى از پرخاشگرى را در آزمودنى هايى كه فيلم ها يا برنامه هاى خشن تلويزيونى را تماشا كرده بودند ، نشان مى داد .

سایر تحقیقات در مورد خشونت رسانه ای

تحقيقات ديگر و شايد قانع كننده تر روش هاى تحقيق طولى بود كه در آنها همان آزمودنى ها در طول سال ها مورد مطالعه قرار مى گيرند . نتايج اين نوع تحقيقات نيز روشن است :

آزمودنى ها هر قدر در دوران كودكى فيلم ها و برنامه هاى تلويزيونى خشن بيشترى را مشاهده كرده بودند ، سطوح پرخاشگرى آنها در دوره ى نوجوانى و بزرگسالى بالاتر بود – به عنوان مثال ، احتمال توقيف شدن آنها به خاطر ارتكاب جرايم خشن بيشتر بود .